Ω γλυκύ μου έαρ …

ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΑ

25 Απριλίου 2008, ώρα έντεκα το πρωί. Σήμερα. Μεγάλη Παρασκευή. Είπα να πάω κι εγώ ν’ ανάψω ένα κερί στον Αι -Γιώργη, την εκκλησία του χωριού μου, μέρα πούναι. Εξ άλλου εγώ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου, δε θ’ αλλάξω ποτέ. Είν’ αλήθεια πως δε βρίσκω καμιά σχέση ανάμεσα στον Ελληνισμό μου και την Ορθοδοξία μου, πως θεωρώ λαϊκίστικους τους θρήνους την Μεγάλης Βδομάδας, πως δεν έχω πειστεί για την ιστορική ύπαρξη του Ιησού από τη Ναζαρέτ και των παθών του, πως δε βρίσκω δραματικότερο το σταυρό του Ναζωραίου από τους χιλιάδες σταυρούς του Σπάρτακου και των συντρόφων του, πως δεν κατάλαβα ποτέ με ποιον τρόπο μπορεί κανείς, ακόμη και Θεός, να νικήσει το θάνατο … πεθαίνοντας.

Παρ’ όλ’ αυτά, κάθε Λαμπρή, θέλω δε θέλω, ίδιες σκέψεις στριφογυρίζουν στο μυαλό μου, ίδια οράματα βλέπουν τα μάτια μου. Βλέπω κοπελιές να πλέκουν στεφάνια τ’ αγριολούλουδα των χωραφιών όξω απ’ την πόρτα μου, να στολίζουν μ’ αυτά σταυρούς κι επιτάφιους σ’ εκκλησιές που μοσκομυρίζουν γιασεμί και κρίνα, προσφορά ψυχής – και γι αυτό υπέρτατη – σ’ έναν Θεάνθρωπο που θυσιάστηκε για τον κόσμο. Ναι, αντιλαμβάνομαι τη θυσία αυτή με τον τρόπο μου, όμως αυτό ακριβώς είναι που με κάνει να νοιώθω τόσο μικρός κι ασήμαντος μπροστά σ’ ένα ασύλληπτο μεγαλείο. Ενας άνθρωπος ανάμεσα σε τόσους άλλους, ένας αδύναμος κρίκος σε μιαν ατέλειωτη αλυσίδα, όπως γράφει κι ο Jean d’Ormesson στην «Εκθεση του Αρχάγγελου Γαβριήλ». Είναι οι μέρες που, περισσότερο απ’ όποια άλλη μέρα του χρόνου, έχω ανάγκη όσους κι όσες αγάπησα, είναι οι μέρες που θέλω να συχωρέσω όσους κι όσες με μίσησαν, είναι οι μέρες που θέλω να ζητήσω συχώρεση απ’ όσους κι όσες μίσησα εγώ.

Μ’ όλα αυτά τα αισθήματα ανάκατα, ξεκίνησα για τον Αι – Γιώργη. Πύκνωνε η ουρά του κόσμου όπως πλησίαζα, σφήνα είχε γίνει στη στενή πόρτα της εκκλησίας. Λίγη νεολαία. Οι περισσότεροι μεσόκοποι και βάλε, στριμωχνόμαστε στο στενό πέρασμα ανάμεσα στα καθίσματα, να προσκυνήσουμε τον Επιτάφιο και τον άδειο Σταυρό, σύμβολα του θείου Πάθους. Καθώς πλησίαζα έβλεπα όλο και πιο καθαρά αυτά τα σύμβολα, περίτεχνα στολισμένα με κάτασπρα και χρωματιστά λουλούδια, ενώ έλουζε τ’ αυτιά μου, στην αρχή συγκεχυμένα ύστερα όλο και πιο καθαρά, η υποβλητική κοριτσίστικη ψαλμωδία του Επιτάφιου Θρήνου. «Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθείας … »

Με το κερί στο χέρι, βιαζόμουν να έρθω πιο κοντά, να δω τα νέα κορίτσια που έψαλλαν τόσο ωραία να στολίζουν τον Επιτάφιο, να νοιώσω «εξ επαφής» το μεθυστικό κι υποβλητικό άρωμα τ’ ανοιξιάτικου γιασεμιού, του κρίνου και των αγριολούλουδων ν’ ανακατεύεται με το άρωμα του λιβανιού, ν’ αποθέσω κι εγώ, ταπεινά, το δικό μου φόρο τιμής στην παράδοση της Ορθοδοξίας μου. Κι όπως πλησίαζα, ονειρευόμουνα πως ίσως ξανακούσω εκείνη την αξέχαστη, θεία φωνή του πρώτου έρωτα των παιδικών μου χρόνων, να ψάλλει πάλι όπως παλιά : «Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, μήτηρ του Θεού. Φύλλαξόν με υπό την σκέπην σου» …

Δεν άντεξα άλλο στην ουρά. Εκοψα δεξιά ανυπόμονα, πέρασα ανάμεσα στα καθίσματα, βρέθηκα χωρίς να το καταλάβω δίπλα στον Επιτάφιο με το Σταυρό. Χορωδία όμως, πουθενά. Δυο μεγάφωνα μισοκαμουφλαρισμένα αναμετάδιναν, από μαγνητοταινία, την ψαλμωδία που έπιαναν τ’ αυτιά μου. Αρώματα απ’ τα λουλούδια του κενοτάφιου, δε μου πλημμύρισαν την όσφρηση. Ακούμπησα το χέρι πάνω στ’ άνθη. Τόφερα στη μύτη. Καμιά διαφορά. Μύριζε τσιγάρο, όπως και πριν …

Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε. Εκανα πίσω διακριτικά, οπισθοχωρώντας κατά την έξοδο. Απέναντι, στη γωνιά του δρόμου, το ανθοπωλείο – που δεν είχα παρατηρήσει ερχόμενος – γεμάτο πλεγμένα στεφάνια και σταυρούς, είχε κρεμάσει και μιαν επιγραφή : «αναλαμβάνονται στολισμοί εκδηλώσεων». Στην καγκελόπορτα, δυο νέες γυναίκες εκλιπαρούσαν την ελεημοσύνη των Χριστιανών, επιδείχνοντας και τα πιστοποιητικά της αναπηρίας τους. Παράτησα το κερί μου, ανέγγιχτο, στο περβάζι. Εβγαλα το παραδοσάκουλο με τα κέρματα και το μοίρασα στις δυο γυναίκες. Εφυγα με το κεφάλι σκυφτό, μπήκα στ’ αυτοκίνητο κι άρχισα, άθελά μου, να σιγοψάλλω : «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος ;»

Καλή Ανάσταση να έχετε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: