Δημοκράτες, ακόμη μια προσπάθεια !

mage.gif

Τέλος αιώνα ή τέλος κύκλου ;

Από τον Jacques Julliard ([1])

Μετάφραση από τα γαλλικά : Α. Αγοραστάκης

line1.gif

Πώς ένας αιώνας που γεννήθηκε μέσα στον ενθουσιασμό και χαιρετίστηκε σαν η αυγή μιας νέας χρυσής εποχής μπορεί, στο τέλος της διαδρομής του, ν’αφήσει τη σκηνή κυνηγημένος από κατάρες και πεπεισμένος πως έφερε το έγκλημα στους συγχρόνους του και την απελπισία στις μελλοντικές γενιές ; Ισως, η απάντηση βρίσκεται στη βαθιά κρίση που περνά η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, την ώρα της κυριαρχίας των μαζών και του βασιλείου της αγοράς.

line1.gif

Ας το ομολογήσω αμέσως : αν μπορούσα να διαλέξω, δεν θα διάλεγα να ζήσω στον αιώνα μας. Εχω, βέβαια, μερικά καλά προσωπικά ενθύμια αλλά βρίσκω πως είδαμε πολλή βαρβαρότητα ανάμεσα στους λαούς, ζήσαμε πολλή βία μέσα στις κοινωνίες μας, είδαμε πολλή ασχήμια στα δημόσια κτίρια, βρήκαμε πολλή υποκρισία στην τέχνη, ζήσαμε πολλή χωριατιά στις προσωπικές σχέσεις μας. Δεν ξεχνώ ασφαλώς και τα καλά, το τηλέφωνο, τα αντιβιοτικά, την απελευθέρωση της γυναίκας. Ισως, τελικά, αν υπήρχε κάποιο κοινό όργανο μέτρησης για όλα αυτά τα φαινόμενα, να μας έδινε κι ένα θετικό ισοζύγιο. Η κρίση μου, είναι λοιπόν υποκειμενική. Ας το πούμε, ζήτημα γούστου. Ο αιώνας μας, μπορεί να ήταν κι απαραίτητος. Ομως, δεν μπορώ να πω πως τον βρίσκω κι αξιαγάπητο.

Πάντως, δεν θα διάλεγα ούτε τον XIXο αιώνα που, κάτω από πολλές πλευρές, δεν είναι παρά πρόχειρο αντίγραφο του δικού μας, το έμβρυο όλων των κακών μας παθών. Ομως, ο τότε κόσμος μπορούσε τουλάχιστον να προβάλει σαν δικαιολογία, πως δεν ήξερε που θα οδηγούσαν όλα αυτά. Από το 1914 και μετά, ο κόσμος έμαθε : πηγαίναμε προς μιαν τεχνολογική, αλλά και ιδεολογική βαρβαρότητα. Οι σφαγές του Μεγάλου Πολέμου, άρχισαν να ατιμάζουν τον εθνικισμό που είχε εφεύρει η Γαλλική Επανάσταση. Ναζισμός και Σταλινισμός, αποτέλειωσαν τη δουλειά. Το κατρακύλισμα του Λένιν προς έναν αιματηρό οπορτουνισμό, σηματοδότησε και κάθε ηθική των πολιτικών προθέσεων.

Θα διάλεγα λοιπόν τον XVIIIο. Η Γαλλία, που αγαπώ πάνω απ’όλα ήταν, τότε, η βασίλισσα της Ευρώπης δηλαδή, σα να λέμε, του κόσμου, και οι πιο προοδευτικές και γενναίες ιδέες, κυκλοφορούσαν σ’αυτήν ελεύθερα. Ελαμπαν, τότε, με όλη τη λάμψη της νεαρής ηλικίας τους. Κανείς δεν φανταζόταν πως, μια μέρα, μπορούσαν και να μας απογοητεύσουν. Ο εθνικισμός, δεν είχε ακόμη ανορθώσει τα τείχη του μέχρι και το πιο απόμακρα σημεία της Ευρώπης. Ο κόσμος ταξίδευε από Παρίσι σε Αγία Πετρούπολη κι από Λονδίνο μέχρι Κωνσταντινούπολη, χωρίς διαβατήριο. Πίστευε πως ήταν έξυπνος, ενώ ήταν γεμάτος αυταπάτες. Ζούσε την αθωότητα μιας καινούριας αρχής του κόσμου.

Advertisements

Σελίδες: 1 2 3 4 5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: