Να κόψουμε ποια φόρα ;

mage.gif

Διαβάζω πως ο Ιωαννίνων Θεόκλητος έκοψε, λεει, τη φόρα στον Αρχιεπίσκοπο, όταν ο τελευταίος επικαλέστηκε, στην Ιερά Σύνοδο, τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης για τις ορθόδοξες ταυτότητες, που παρουσίασε ο «Φλας» [1].

Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στα αποτελέσματα αυτά που ήδη είχα δει σε διάφορες εφημερίδες. Μέχρι που το μάτι μου έπεσε πάλι, σήμερα, εκεί που έπινα τον καφέ μου αμέριμνος στην παραλία, σε μερικά από τα νούμερα της δημοσκόπησης. Θυμήθηκα και κάτι παλιά μου γραφτά κι έτσι, χωρίς να το θέλω, ξύπνησε πάλι κείνος ο διαβολάκος που κρύβω μέσα μου … Γιατί δεν είναι μόνο το πολύ μεγάλο ποσοστό – 73,5 % – εκείνων που δηλώνουν υπέρ της υποχρεωτικής ή προαιρετικής αναγραφής του θρησκεύματος. Είναι και το πολύ μικρό – μόλις 35,6 % – εκείνων που πιστεύουν πως η μη αναγραφή, θίγει το θρησκευτικό τους συναίσθημα.

Δηλαδή, για κάτσε, άρχισα πάλι να ταλαιπωρώ το διαβολάκο μου. Μπορείς να μου πεις, σε παρακαλώ, πού βρέθηκε αυτό το 35,6 % ; Να είναι αυτοί που δεν είναι υπέρ της αναγραφής ; Μα αν δεν είναι υπέρ, πως θεωρούν ότι τους θίγεται το θρησκευτικό τους ; Ορθόν, μου απαντάει. Δεν είναι αυτοί. Τότε ποιοι είναι τέλος πάντων ; του λεω αγχωμένος. Είναι ποτέ δυνατόν ένα 73,5 % να θέλει την αναγραφή και μόλις ένα 35,6 % να πιστεύει πως αν δεν του τη γράψουν κινδυνεύει η πίστη του ; Τότε, γιατί τη θέλουν τόσο αυτή την ταλαιπωρημένη αναγραφή ;

Ο διαβολάκος μου με λοξοκοίταξε μ’ έναν μορφασμό ειρωνείας. Κρίμα, μου πετάει. Βαρέθηκα να σ’ ακούω να μου λες, πως θεωρείς τον εαυτό σου απόγονο του Αριστοτέλη και των Πυθαγορείων ! Για πες μου εσύ, πόσοι λες να είναι όσοι πιστεύουν πως, χωρίς την αναγραφή η πίστη τους δεν κινδυνεύει ; Ε, του λεω, με μια απλή αριθμητική, αυτοί πρέπει νάναι γύρω στο 65 %. Αφού 100 μείον 35 μας κάνει 65. Για να στρογγυλεύουμε, δηλαδή. Μπράβο, μου κάνει πάλι εκείνος χτυπώντας με στον ώμο, για να με ενθαρρύνει τάχα στις περισπούδαστες αυτές μαθηματικές συζητήσεις μας. Ωχ, αδερφέ, εδώ είναι που μ’ έχεις μπλέξει για καλά, γυρίζω και του λεω. Θες δηλαδή να μου πεις πως ενώ ένα 70 % θέλει να του το γράφουν φαρδιά – πλατειά το θρήσκευμα, ένα άλλο 65 % πιστεύει πως και να μην του το γράφουν η πίστη του δεν κινδυνεύει ; Ναι, μου κάνει. Με τη διαφορά πως οι τελευταίοι δεν είναι, φυσικά, όλοι τους, από τους πρώτους. Γιατί είναι κι απ’ αυτούς που δεν τους νοιάζει αν το θρήσκευμα δεν τους το γράφουν στην ταυτότητα και που, σύμφωνα με τη σφυγμομέτρηση, πρέπει νάναι γύρω στο 30 %. Μια και 100 μείον 70 μας κάνει 30. Νομίζω ;

Μπορείς να μου τα κάνεις λίγο λιανά ; γυρίζω και του λεω ζαλισμένος, ενώ ο καφές μου κρυώνει στο φλιτζάνι και το νερό απ’ το ποτήρι δεν έχει πια τη δύναμη να δροσίσει το φλογισμένο λαρύγγι μου. Βάλε κάτω τα κιτάπια σου και θα τα βρεις, μου κάνει, υπεροπτικά και μ’ αφήνει να ξεδιαλύνω μόνος το μπλεγμένο αυτό κουβάρι των σκέψεών μου …

Και τάβαλα. Οχι δηλαδή και πολλά. Να, κάτι στοιχεία Λογικής και Στατιστικής απ’ το Γυμνάσιο, μια μικρή εφαρμογή της θεωρίας των Συνόλων, στάθηκαν υπεραρκετά για να δω τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Και τι είδα δηλαδή ; Αρκούμαι στο σπουδαιότερο. Εκείνο που απαντά στη βασική απορία μου, στο βασικό εκείνο ερώτημα που είχα θέσει αρχικά στον διαβολάκο μου. Οτι, δηλαδή, κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει, όταν βλέπουμε τη μεγάλη πλειοψηφία να θέλει την αναγραφή και μόνο μια μικρή μειοψηφία να τη συνδέει με την θρησκευτικότητά της. Μιλώντας αριθμητικά, δηλαδή στατιστικά, το ποσοστό εκείνο των δημοσκοπηθέντων που είναι μεν υπέρ της αναγραφής, δεν πιστεύουν όμως ότι η μη αναγραφή θα έθιγε και το θρησκευτικό τους συναίσθημα, είναι δηλαδή υπέρ της αναγραφής για άλλους λόγους, είναι μεγαλύτερο από 48 % !!

Αυτό δηλαδή που μας λένε τόσο εύγλωττα οι αριθμοί είναι, με απλά λόγια, ότι οι μισοί περίπου από τους δημοσκοπηθέντες θέλουν την αναγραφή του θρησκεύματος στην ταυτότητά τους, για λόγους που δεν έχουν σχέση με την ορθοδοξία μας !! Αυτή, φίλοι μου, είναι η γλώσσα των αριθμών. Μια γλώσσα που βρίσκεται πολύ μακριά, από την παραπλανητική γλώσσα των πρωτογενών αριθμητικών πινάκων …

Η διαπίστωση λοιπόν αυτή που προκύπτει από τη Στατιστική Ανάλυση, μας αποκαλύπτει μια αλήθεια τεράστιας σπουδαιότητας. Γιατί, αμέσως, μας θέτει μπροστά στο ακόλουθο κεφαλαιώδες ερώτημα. Ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι λόγοι που δεν έχουν σχέση με την ορθοδοξία μας, φαίνονται όμως να αφορούν τεράστιο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ; Τα στοιχεία της έρευνας που διαθέτω, δεν αρκούν για να δώσει κανείς μιαν απάντηση. Δεν ξέρω καν αν υπάρχουν. Κι αν δεν υπάρχουν, θάπρεπε να γίνει ειδική δημοσκόπηση γι’ αυτό.

Μου έλεγε κάποιος προ ημερών : «μα, δεν είναι δυνατόν, αυτή η δημοσκόπηση είναι φτιαχτή, δεν μπορεί ένα 70 % να είναι υπέρ της αναγραφής και να συγκεντρώνονται μόνο 3 000 000 υπογραφές στις ενορίες». Και πράγματι, αυτή είναι η πρώτη εντύπωση στον κόσμο που, όμως, είναι παραπλανητική. Γιατί η αναντιστοιχία αυτή δεν είναι παρά φαινομενική, όταν πάρουμε υπ’ όψη τις διαφορές στην οργάνωση των δύο δημοσκοπήσεων. Οι δηλώσεις στις ενορίες, έγιναν βασικά από ανθρώπους εφοδιασμένους με ταυτότητα, δηλαδή άνω των δεκατεσσάρων ετών, που είτε συνηθίζουν να συχνάζουν στην εκκλησία, είτε πήγαν ειδικά εκεί για να συμπληρώσουν τη δήλωση. Ατομα δηλαδή που είτε ο «Ελληνοχριστιανισμός» τους συνήθισε να θεωρούν πως θίγεται η πίστη τους αν δεν αναγράφεται στην ταυτότητά τους, είτε έχουν εγκόσμια αντιπολιτευόμενα συμφέροντα που συγκαλύπτουν με αυτή τη θεώρηση, είτε και τα δύο. Ετσι, τα 3 000 000 των δηλώσεων, δεν απέχουν και πολύ από το ποσοστό εκείνο της συγκεκριμένης πρόσφατης δημοσκόπησης, που αντιπροσωπεύει όσους πιστεύουν πως η μη αναγραφή θίγει το θρησκευτικό τους συναίσθημα. Και της οποίας η διαφορά από την εκστρατεία των υπογραφών είναι, ότι δεν απευθύνθηκε μόνο στους εκκλησιαζόμενους και αντιπολιτευόμενους.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, πρώτον, δεν υπάρχει στατιστική αναντιστοιχία μεταξύ των δύο δημοσκοπήσεων. Δεύτερον, ότι το πραγματικό ποσοστό όσων θέλουν την αναγραφή για λόγους που δεν αφορούν την πίστη τους, είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο της δημοσκόπησης. Γιατί οι υπολογισμοί μου, προϋποθέτουν τη στατιστική ανεξαρτησία δύο γεγονότων. Που είναι, από τη μια μεριά το περιεχόμενο της αστυνομικής μας ταυτότητας και, από την άλλη, η ορθόδοξη πίστη μας. Και η εκκλησιαστική και αντιπολιτευτική προπαγάνδα που λειτούργησαν σαν υπόβαθρο των δηλώσεων και της δημοσκόπησης, δεν συνέβαλαν στη διατήρηση της ανεξαρτησίας αυτής. Γιατί εξάσκησαν επιρροή σε πολλούς, να συσχετίσουν το πρώτο με τη δεύτερη.

Συμπεραίνεται λοιπόν, ότι το μέγα αυτό μέρος του ελληνικού πληθυσμού που είναι μεν υπέρ της αναγραφής της ορθοδοξίας του στην ταυτότητά του, χωρίς όμως να θεωρεί πως, αλλιώς, θα κινδύνευε και η πίστη του, το έκανε γιατί δεν έχει που αλλού να καταφύγει για να προασπίσει τη δική του εθνική ταυτότητα !! Παρ’ όλο που το συμπέρασμα αυτό μπορεί να φανεί υποκειμενικό – και είναι, στο μέτρο που δεν έχει επαληθευτεί από αντιπροσωπευτική δημοσκόπηση – είναι άκρως αληθοφανές. Γιατί υπάρχουν οι ιστορικές αλήθειες και η σημερινή πραγματικότητα, που μιλάνε τόσο εύγλωττα για τον διάχυτο φόβο αφελληνισμού των Ελλήνων. Που μιλάνε τόσο εύγλωττα για το μέγα ιστορικό λάθος της σύνδεσης της φιλοπατρίας μας με την ορθοδοξία. Που λένε τόσα πολλά για την αδιαφορία της πολιτείας μας. Η οποία επαναπαύτηκε σ’ αυτήν και σήμερα δεν έχει με τι να την αντικαταστήσει για να μπορέσει να ευθυγραμμιστεί με τους ευρωπαίους συμπολίτες μας. Γιατί, παρά το όσα έχω γράψει σχετικά [2], δεν φαντάζομαι να είναι η δική μου ταπεινότητα που ανάγκασε ακόμη και τον Πρωθυπουργό μας να πει στα φετινά εγκαίνια της 66ης ΔΕΘ :

«… ο Ελληνας πολίτης νοιώθει συχνά πως η δική του ταυτότητα και ιστορική διαδρομή, κινδυνεύει να παραμεριστεί και να αλλοιωθεί».

Τέλος βλέπουμε, πως παρά την ορθότητα της αρχής της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, μας βάζουν κι εδώ «την ουρά πριν από το γάιδαρο». Μια και δεν έχουν προηγηθεί οι δέουσες ενέργειες για την αποσύνδεση της ελληνικής φιλοπατρίας μας, από την οικουμενικότητα της ορθοδοξίας. Και χωρίς να θέλουμε να κάνουμε πολιτική για την πολιτική, διαπιστώσεις κατόπιν εορτής κάθε άλλο παρά συνεισφέρουν στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού στο μέλλον που του προετοιμάζεται.

—————————————————

[1] ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΠΕ 6 ΣΕΠ 2001, σελ 6

[2] μεταξύ άλλων : Η Ταυτότητα, Η Σημαία, Ελλάδα 2030 μ.Χ., Ασφαλιστικού συνέχεια, Μια Μπανανία στην ΟΝΕ ; …

πρώτη δημοσίευση10/09/01
Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: