Δυο λόγια στην κόρη μου ..

… από τα τόσα, που δεν πρόλαβα να της πω …

c00065.gif

Σαν ήμουνα μικρός, σαν και σένα, Ντόρα, μούλεγαν και μένα χριστουγεννιάτικα παραμύθια, όπως σ’ όλα τα παιδιά της ηλικίας σου. Οπως μεγάλωνα όμως, καταλάβαινα πως με κορόιδευαν. Οσο περνούσε ο καιρός, τόσο ανακάλυπτα όλα αυτά τα ψέματα που με φόρτωναν. Νάξερες πόση εμπιστοσύνη αποκτούσα, έτσι, στον εαυτό μου ! Σήμερα, παιδί μου – ω, πόσο σ’ αγαπώ – πόσο θάθελα να μην είχα κάμει τόσες ανακαλύψεις !

18 Δεκεμβρίου 1991

Ημουν έτοιμος να το πετάξω, το παλιό σκονισμένο βιβλιαράκι με το κόκκινο εξώφυλλο, καθαρίζοντας την πολυφορτωμένη βιβλιοθήκη στον τοίχο. Απάνω έγραφε “Ασφάλειες Generali” και, με το χέρι, είχα γράψει με μαύρο χοντρό μαρκαδόρο “1991″. Τ’ άνοιξα από περιέργεια. Ηταν ένα τυπωμένο ημερολόγιο, φιλοφροσύνη κάποιου φίλου, για τον καινούριο χρόνο. Το μάτι μου έπεσε στις μέρες των Χριστουγέννων και, μαζί με όλα τ’ άλλα που τόχα γεμίσει μιλώντας στην κόρη μου, βρήκα κι αυτό. Ετσι, αντί για κείνη, μούμεινε το βιβλιαράκι … Για πάντα …

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: